৪৪তম অধ্যায়: নির্দয় কালো জগতের শাসক【১৬】 বিশেষ অনুরোধে অতিরিক্ত অধ্যায়

বিপর্যস্ত পার্শ্বচরিত্রের পাল্টা আঘাত: নায়ককে জয় করার নির্দেশিকা সোনালি জেলে 2399শব্দ 2026-03-06 05:58:04

গ্রীষ্মকালের মেঘলা বিদায়ের কথা কেবল হো পরিবারে উচ্চপদস্থরাই জানত। তারা ঠিক জানত না কেন গৃহিণী মালিকের জীবন বাঁচাতে গিয়ে আহত হয়ে পরে হঠাৎ চলে গেলেন, তবে যখন দেখল, আরও এক সুন্দরী নারী ক্রমশ হো পরিবারের প্রধান বাড়িতে উপস্থিত হচ্ছে, তখন সবাই বুঝে গেল মালিকের মন অন্যত্র ঝুঁকেছে।

পুরুষদের কাছে নারীর অর্থ রূপ, গড়ন আর স্বভাব। গৃহিণী ছিলেন নিঃসন্দেহে উৎকৃষ্ট, এই নতুন নারী গৃহিণীর চেয়ে কতটা ভালো, কেউ জানত না। তবু মালিকের মন কেড়ে নিয়েছেন তিনি।

চারপাশের মানুষের ভাবনাগুলো সাদা তুষার ঠিক বুঝতে পারেননি, তবে তাদের চোখের সেই অবজ্ঞা আর অবহেলা তিনি স্পষ্টই দেখতে পেয়েছেন। তারা আগের গ্রীষ্মকালের মেঘকেই মূল্য দিত, সেটাই সাদা তুষার দেখতে চাননি, কিন্তু তিনি তো কারও পছন্দ জোর করে আদায় করতে পারেন না। চেষ্টা করলেও, জীবন-মৃত্যুর সন্ধিক্ষণে যেমন নির্লিপ্ত থাকা যায়, তেমনটা তিনি পারেন না।

অন্যরা যতই গ্রীষ্মকালের মেঘকে ভালো বলুক, সাদা তুষার জানেন—এখনকার তিনি কখনোই তাঁকে ছাড়িয়ে যেতে পারবেন না।

ইয়ান ওয়েন যখন পড়ার ঘর থেকে বেরিয়ে এলেন, ঠিক তখনই দেখলেন সাদা তুষার চোখে জল নিয়ে দাড়িয়ে আছেন দরজার সামনে। তিনি মাথা নাড়লেন, ইঙ্গিত করলেন, “মিস সাদা, মালিক ভেতরে আছেন।”

সাদা তুষার তাড়াতাড়ি সরে দাঁড়ালেন, “ধন্যবাদ!”

ইয়ান ওয়েন হালকা হাসলেন, কিছু না বলেই চলে গেলেন। তিনি সাদা তুষারকে পছন্দ না করলেও, যেহেতু মালিকের পছন্দ, তাই তাঁর কর্তব্য শুধু মান্য করা। তাছাড়া, এখন একসাথে থাকা মানে চিরদিন একসাথে থাকা নয়—আগের গৃহিণীও তো চলে গেছেন। উপরন্তু, হো পরিবারে গৃহিণীর প্রতি সমর্থনও প্রচুর, সাদা তুষারের পক্ষে তাঁকে ছাপিয়ে ওঠা সত্যিই কঠিন।

যখন ইয়ান ওয়েন চলে গেলেন, তখন সাদা তুষার দরজা ঠেলে ঢুকলেন। তিনি জানেন, ইয়ান ওয়েন তাকে পছন্দ করেন না, তবে অন্তত সম্মান করেন; ইয়ান জুয়ের ঠাট্টা-বিদ্রুপের চেয়ে অনেক ভালো।

আড়ম্বরপূর্ণ ও সুবিস্তৃত পাঠাগারটি দেয়ালজোড়া বুকশেলফে ভর্তি, মোটা পর্দা বাইরের আলো ঢুকতে দেয় না, কেবল ডেস্কের টেবিল ল্যাম্প থেকে সাদা আলো ছড়িয়ে পড়েছে, যা বাকি ঘরটিকে আরও অন্ধকার করে তুলেছে।

নতুন জায়গার প্রতি তাঁর সবসময়ই নিরাপত্তাহীনতা রয়ে গেছে, শুধু তিনি ছাড়া।

হো ইছিং চেয়ারে হেলান দিয়ে, ভ্রু কুঁচকে হাত দিয়ে কপাল টিপে গভীর চিন্তায় ডুবে আছেন।

সাদা তুষার তাঁর সুদর্শন মুখের দিকে তাকিয়ে মুগ্ধতা আর শঙ্কায় ভরা মন নিয়ে জানেন, তিনি তাঁকে ভালোবাসেন, তাঁর জন্য গ্রীষ্মকালের মেঘকে বিদায় দিয়েছেন, নিজের দায়িত্ব থেকে সরে এসেছেন। তবু তিনি ভয় পান—এই ভালোবাসা কতদিন থাকবে? তিনি তো গ্রীষ্মকালের মেঘের মতো নন, তবে কি একদিন হঠাৎই তিনি তাঁকে অপছন্দ করবেন না?

কঠিনেই তো দামি জিনিসের মায়া, তাই জয়-পরাজয়ের ভয়, তাই হারানোর আতঙ্ক। তিনি যা পেয়েছেন, তা তিনি ছাড়তে চান না। বারবার মনে হয়, এই সুখ যেন চুরি করা; ভয় হয়, একদিন আবার হারাতে হবে।

একদিকে তাঁর স্মৃতিহীন মালিকের অসুবিধায় কষ্ট পান, আবার স্বার্থপরভাবে চান, কখনো যেন তাঁর স্মৃতি না ফেরে, কারণ তাঁর অতীতে নিজে নেই।

হো ইছিং সাদা তুষারের দৃষ্টি অনুভব করে চোখ খুললেন। দরজার কাছে ভীত-সন্ত্রস্ত চোখে তাঁকে তাকিয়ে থাকতে দেখে তিনি মৃদু হাসলেন, “কি হয়েছে?”

সাদা তুষার এগিয়ে এসে হাসিমুখে বললেন, “তুমি যখন মন দিয়ে কাজ করো, খুব আকর্ষণীয় লাগো! আমি তো তোমায় দেখে মুগ্ধ!”

হো ইছিং তাঁর মনখারাপ টের পেলেন, কিন্তু তাঁকে হাসি দিতে দেখে মাথায় হাত বুলিয়ে বললেন, “নিজেকে জোর করো না।”

সেই এক কথায় সাদা তুষারের চোখ থেকে অশ্রু ঝরল। তিনি তাড়াহুড়ো করে চোখ মুছলেন, কিন্তু জল বেড়েই চলল। শেষ পর্যন্ত তাঁর প্রশ্রয়ময় দৃষ্টিতে কেঁদে ফেললেন, “ইছিং, ক্ষমা করো, আমি খুব স্বার্থপর, খুব! তোমার কষ্টে কষ্ট পাই, তবুও চাই না তুমি স্মৃতি ফিরে পাও…”

হো ইছিং চুপচাপ চোখ সরিয়ে নিলেন। সাম্প্রতিক দিনগুলোতে তাঁর মাথাব্যথা হচ্ছিল, কিছু অস্পষ্ট স্মৃতি ভেসে উঠছিল; যদিও স্পষ্ট নয়, তবু বোঝা যায় কার ছবি।

তাঁর হাসি, লজ্জা, নির্লিপ্ততা—সবই গ্রীষ্মকালের মেঘ।

তিনি জানেন না কেন এমন হচ্ছে। তিনি তো সাদা তুষারকেই বেছে নিয়েছেন; অতীতের স্মৃতি ফিরে এলে শুধু কষ্টই বাড়বে। তিনি গ্রীষ্মকালের মেঘকে যেমন অবহেলা করেছেন, তেমনি সাদা তুষারকেও আর কষ্ট দিতে চান না।

সাদা তুষার হো ইছিংয়ের ভাবনা জানেন না, এমনকি তিনি জানেন না, তাঁর স্মৃতি আস্তে আস্তে ফিরছে। এভাবে তাঁর সামনে মনের কথা বলারও কারণ, তিনি চান হো ইছিং মনে করেন, তিনি তাঁর কাছে চিরকাল খোলামেলা।

“কিছু না।” তিনি কেবল মাথায় হাত বুলিয়ে বললেন, “কিছু না।” তিনি তাঁকে দোষ দেন না—মানুষের মাঝে স্বার্থপরতা থাকেই, বিশেষত তাঁর প্রতি তাঁর ভালোবাসা কখন যেন ভেঙে গেছে, তিনি জানেন না।

হয়তো গ্রীষ্মকালের মেঘের বিদায়ের কান্না খুব বেদনাদায়ক ছিল, তাঁর কথা ছিল খুব নিরাশাবাদী, হয়তো তাঁর উপস্থিতি এতটাই স্বাভাবিক হয়ে গিয়েছিল—দিনের আলোয় শান্ত, রাতে অস্থির, অসুস্থ সেই নারী।

সাদা তুষার তৃপ্তিভরে তাকালেন, এই মুহূর্তে তিনি পাশে থাকলেই যথেষ্ট। তিনি চান, তিনি চিরকাল পাশে থাকুন।

----------------------------

তাং ইউয়েত সামনের নারীর দিকে তাকালেন। আধা মাস পর দেখা, তিনি যেন আরও শুকিয়ে গেছেন, অনেক বদলে গেছেন। আগের সেই উচ্ছ্বাস আর নেই, চুপ করে বসে আছেন, বাইরের সূর্যরশ্মি কাচের জানালা ভেদ করে তাঁর মুখে পড়েছে, লম্বা চোখের পাতার ছায়া চোখের নিচে ছোট্ট কালো ছোপ ফেলে রেখেছে।

তাং ইউয়েত কিছুটা অবাক, গুয়ান লাও বলেছিলেন, তাঁর প্রেমিক তাঁর জন্য উপযুক্ত নন, তবে আলাদা হওয়া তো স্বাভাবিক! কেন তিনি তাঁর জন্য মরতে চাইতেন, আর আলাদা হয়ে এতটা ভেঙে পড়েছেন?

“তুমি... কখন আবার স্কুলে যাবে?” অনেকক্ষণ চুপ থাকার পর তাং ইউয়েত জিজ্ঞেস করলেন। তিনি জানেন না কেন, তাঁর সঙ্গে দেখা করতে ইচ্ছে করে, দেখা হলেই বুক ধড়ফড় করে, মুখ গরম হয়ে যায়, ভাবলেও এমন হয়! ভেবেছিলেন, হৃদযন্ত্রে সমস্যা, পরীক্ষা করালেন, কিছুই পাওয়া গেল না।

গ্রীষ্মকালের মেঘ হালকা হাসলেন, চোখ নামিয়ে কাপে থাকা কফিতে তাকালেন, চোখে কোনো ফোকাস নেই, “যাব কেন?”

তিনি বাক্য শেষ না করলেও, তাং ইউয়েত বুঝে গেলেন—তাঁর স্কুলে যাওয়া কেবল সেই পুরুষটির জন্যই ছিল, এখন যেহেতু আলাদা, আর যাওয়ার মানে নেই।

“তুমি ক্লাসে না গেলে ডিগ্রি পাবে কী করে?” অনেক কষ্টে তাং ইউয়েত বললেন।

তখন গ্রীষ্মকালের মেঘ মাথা তুলে তাঁর দিকে তাকালেন, তাঁর লাল মুখ, অপ্রস্তুত ভঙ্গি দেখে হাসলেন, “দাদা, তুমি কি আমায় না দেখে মিস করেছিলে?”

আজ গ্রীষ্মকালের বাবা বলেছিলেন, কেউ এসেছে। তাং ইউয়েতকে দেখে সত্যিই অবাক হয়েছিলেন।

তাং ইউয়েত আরও লাল হলেন, মনে হচ্ছিল হৃদয়টা কেঁপে উঠছে, মুখ খুলেও কিছু বলতে পারলেন না।

তাঁর হাসিমুখের দিকে তাকিয়ে অদ্ভুত এক আনন্দে মন ভরে গেল, যেন ঠাট্টা হলেও ভালো লাগছে!

তাং ইউয়েতের এমন চুপচাপ, নির্বোধ অবস্থা দেখে গ্রীষ্মকালের মেঘ আরও হেসে উঠলেন, “দাদা, আমি তো প্রেমে ব্যর্থ, দেখো কত可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可 可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可 可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可可